Lieve mensen,
Dank jullie wel voor al jullie mooie, lieve woorden. Het geeft enorm veel steun om te merken dat er zo met mij meegeleefd wordt en dat er ook zoveel mensen zijn die begrijpen wat voor impact een verlies als dit heeft.
De eerste momenten na Yuk's overlijden wisselden de emoties zich sterk af. Van pure wanhoop naar rust, naar schuldgevoel, naar vrede, naar ongeloof, naar berusting.
Yuki is uiterst rustig ingeslapen, dat was een fijne gewaarwording. Hij zag er heel tevreden uit, en zo voelde ik mij toen ook. Tot een uurtje of 2 na zijn dood leek het alsof hij tevreden lag te slapen. Er zijn nog wat mensen afscheid komen nemen, mensen die ook een speciale band hadden met Yuki. Dat was fijn!
Nadat iedereen weg was, keek ik nog eens naar Yuki en zag dat hij weg was. Slechts zijn lichaam lag daar nog. En hoewel het het meest mooie lijf was, dat ik mij kon voorstellen, was dat toch Yuki niet meer. Yuki was mooi om zijn innerlijke schoonheid en dat straalde hij uit. Toen hij weg was uit dat mooie lijf, was de schoonheid ook verdwenen.
Paniek!! Weg?? Weg?? Yuki, mijn Yuki, weg??? NEEEEEE!!!! :'(
Maar bijna evenzo snel voelde ik de aanwezigheid van Yuki, in alles.
En, hoe hartverscheurend de dood ook kan zijn...het maakte mij blij.
Voor mij is Yuki onsterfelijk!
En dat is niet alleen een gedachte, een wetenschap, maar nog veel meer een gevoel.
Gisteren heb ik een heerlijke dag gehad. Ik heb een cappuccino bij de Mac gehaald, zoals ik dat vaak deed op de heenweg naar het bos, en ben doorgereden naar het veldje.
Heb even stil gestaan bij Yuk's graf en ben toen op het daarnaast gelegen veldje in het zonnetje gaan zitten. Het veldje waar Yuki en ik zo vaak samen kwamen en altijd heerlijk genoten.
En het voelde zo fijn om daar te zijn. Ondanks de stilte, ondanks het gemis van zijn waarneembare geblaf.
Ik stuurde Arjen een smsje om daarin over mijn gevoel te vertellen. Hij was er blij mee en vertelde dat hij een gedicht op internet had gelezen over iets soortgelijks en vroeg of hij mij die mocht sturen.
Nou, graag!
Bij thuiskomst las ik het gedicht en eigenlijk verwoordt het exact mijn gevoel.
Ik wil jullie dit mooie gedicht dan ook niet onthouden, dus bij deze:
Until we meet again!!!
Ik weet wat je denkt. Je denkt dat ik dood ben.
Omdat je me niet meer kan zien met je menselijke ogen,
omdat je me niet kan voelen met je handen of me
in je armen kan houden. Je denkt dat ik voor altijd weg ben. Je herinnert je
hoe ik eruit zag toen ik ging en je kan je niet voorstellen dat ik op een
andere plek verder leef. Je bent verscheurd met verdriet en pijn over onze
scheiding en het maakt je blind voor datgene wat vlak bij je is.. IK.
Hoe vaak is je nu al verteld dat ik dood ben
en dat je er nu maar overheen moet zijn?
Hoe vaak heb je jezelf in slaap gehuild omdat je je niet begrepen
voelt, denkend dat je je er maar overheen moet zetten omdat mensen zeggen
dat het normaal is? Hoe vaak heb je jezelf gepijnigd omdat je niet bereid
bent te accepteren dat ik dood ben.
Terwijl niemand het schijnt te begrijpen.
Ik wil dat je iets voor me doet. Ga terug in de tijd met me. Herinner je de
dag dat je me mee naar huis nam.
Was ik niet het meest intrigerende schepsel dat je ooit ontmoet hebt?
Keek ik niet naar je met totale liefde,
zodat je niets liever wilde dan de rest van je leven met me te delen?
Dit wilde ik ook!
Herinner je de dagen nog waarin ik jong en gezond was,
en de dingen die we allemaal samen deden?
Je was zo trots op me!
Ik was je beste vriend die voor je zorgde als je huilde,
boos was of verdrietig.
En wanneer je door verplichtingen niet zoveel tijd voor me had,
wachtte ik geduldig op je.
Ik was er altijd voor je.
Ik keek naar je met acceptatie, liefde en geduld dat
je je soms een beetje onwaardig voelde.
Je was in mijn ogen nooit onwaardig.
Weet je nog toen ik ouder werd?
Mijn botten werden stijf en mijn bewegingen langzamer.
Toch begroette ik je altijd bij de deur, en volgde je door het huis.
We zijn zo lang samen geweest.
Ik was je beste vriend, wat je ook deed of zei.
Ik keek naar je met zoveel warmte en begrip dat je je overspoeld voelde.
Ik kon niet genoeg van je krijgen.
Herinner je de laatste keer dat we elkaar met aardse ogen zagen.
Je probeerde dapper te zijn, maar ik wist dat je huilde.
Ik ken je te goed, beter dan wie dan ook in de wereld.
Ik keek naar je met puur vertrouwen en liefde,
en je wilde me wel voor eeuwig veilig bij je houden.
Je beloofde me dat je altijd van me zou houden.
Ik geloofde je.
Waarom heb je me dan laten gaan door te geloven dat ik niet meer besta?
Herinner je de diepte in mijn ogen,
al die keren dat ik naar je keek met acceptatie, geduld,
vertrouwen en liefde. Wie heeft die diepte en liefde gemaakt?
Welke schepper zou ons lied van vreugde en liefde teniet doen?
Ik ben niet langer een aards figuur.
Maar mijn lichaam was slechts een deel van wie ik ben.
Mijn lichaam zou alleen maar een leeg omhulsel zijn als het niet
gevuld was geweest met mijn ziel, mijn geest, mijn liefdevol licht.
Toen we elkaar ontmoetten was ik schattig en lief.
Wat was onze relatie geweest als dat alles was dat ik kon zijn?
Hoe had je van me kunnen houden als ik geen
geestelijke diepgang had gehad?
We zijn allemaal gemaakt van energie dat diep in ons zit.
Het is onze ziel, onze geest, ons liefhebbende licht.
Het is energie dat leven is.
Het heeft geen begin en geen eind.
Het is er gewoon en zal er altijd zijn.
Zonder dat zou er geen leven zijn.
Je kan het niet zien of vasthouden.
Je kan alleen maar weten dat het er is.
Het is een weten zoals dat je weet dat onze liefde bestond.
Die liefde kon je niet vasthouden of zien,
je kon alleen weten dat het er was.
Ze zeggen dat je me maar moet vergeten,
dat je me nooit meer zal zien omdat dieren niet naar de hemel gaan.
Ik ben hier om je iets anders te vertellen.
Jij was mijn eeuwige liefde waard, net als ik de jouwe waard was.
Denk je echt dat die liefde voor altijd van ons weggenomen zou worden door een schepper alleen maar omdat ik geen mens was?
Was ik geen levend, ademend, liefhebbend wezen?
Hoe had ik kunnen bestaan als ik geen ziel,
geen energie, geen liefdevol licht had?
En als dit licht er altijd zal zijn, hoe kan ik dan dood zijn?
Als mijn wezen niet van de energie van het leven was,
hoe had ik dan kunnen leven?
Jij weet beter.
Je huilt omdat je me mist. Ik mis jou ook.
Ik mis de buikkriebels, de omhelzingen en de kussen die we deelden.
Maar het leven gaat door na deze
geweldige waardevolle fysieke omgeving.
Ik kwam hier om een nieuw leven te leiden.
Ik ging niet weg omdat ik niet meer van je hou of omdat ik iets
beters wilde. Ik ging weg omdat het tijd was voor de volgende fase in mijn
bestaan, iets wat alle levende wezens ooit moeten doen.
Mijn aanwezigheid in jouw leven was en is een gave die je moet eren.
Net zoals ik jou eerde.
Leven is niet alleen maar simpelweg in een lichaam geboren worden,
een paar jaar te leven om dan te sterven.
Energie kan niet sterven.
We krijgen tijd in een lichaam zodat we kunnen leren, delen en groeien.
Het bereid ons voor op de volgende fase van ons bestaan.
Het lichaam houd de echte levensenergie in zich, onze ziel.
Zonder dat zouden onze lichamen leeg zijn.
Zonder onze energie zouden we inderdaad dood zijn,
en konden we nooit onze
liefde voor elkaar ervaren.
Je zegt dat je alleen nog maar herinneringen hebt. Dit is niet waar.
Weet je, toen ik mijn aardse lichaam verliet, liet ik iets bij je achter.
Je kan het niet aanraken of vasthouden, daar is het te groot voor.
Ik liet een stukje van mijn ziel bij je achter.
Ik plaatste het naast jouw ziel, dat vond ik een passende plaats omdat we altijd samen waren in het aardse leven.
Ik hou teveel van je om je alleen maar met herinneringen achter te laten,
omdat herinneringen vervagen.
Ik hou teveel van je om zomaar te verdwijnen.
Het zou te egoïstisch van me zijn om liefde en licht uit je leven weg te
nemen.
Ik begrijp je tranen. Iedere traan is een bewijs van jouw liefde voor mij,
en ik voel me vereerd en nederig.
Maar vergeet niet de goede dingen die we deelden.
Denk daaraan en glimlach dan. Dat is een eer voor mij.
En als je me nodig hebt zal ik er zijn.
Sluit je ogen, adem diep en langzaam en haal mij voor de geest.
Sluit de wereld even af, en sluit je ideeën over dood af.
Geef me een kans. Zoek naar subtiele signalen die ik je stuur. Houd niet op
trots op mij te zijn, ik ben een vriend waar je trots op kunt zijn.
Ik ben nog steeds je vriend
Houd mijn dood niet in je gedachten, maar eer en vier mijn eeuwige leven.
Want het is eeuwig, net zoals mijn liefde voor jou.
Tot wederzien!
(L)
Dank je wel lieve iedereen, dank je wel lieve Arjen en dank je wel lieve Yuki!!
(K)
]]>
